Since my readers have changed over time, I've used AI to translate this post into English below— while trying to keep the natural flow of the original intact. Quick note though: I write in Turkish because it's the language I feel most at home in, so some of the feeling behind the words might get a little lost in translation. Cheers!
Thursday, April 30, 2020
Seni önemseyen bir nasılsından ibaret..
Birine nasılsın demenin binlerce yolu vardır. Her sabah uyandığınızda evinizde, o hiç adım atmak istemediğiniz ofisinizde, markette ve tüm gün içinde kendinizi otomatik cevaplama moduna aldığınız sırandanlaşmış bir soru öbeğidir birine nasılsın demek..Verilecek cevaplara binlerce senaryo yazılabilecekken alışkanlıktan mı bilinmez tek bir cevabı olan sorudur nasılsın..Yalan söylemem diyen insana bile farketmeden yalan söyletir. Çünkü hiç kimse her zaman iyi değildir ve iyi kalamaz..Öte yandan çoğu zaman hiç kimse karşısındakinin nasıl olduğunu merak etmez. Esasında yeni bir merhabaydı birine nasılsın demek. Hal hatır sormak, onu düşünmek ve merak etmekten çıkıp hiçbir manevi anlam barındırmayan ve hatta artık sonuna soru işareti bile iliştirmediğimiz bir kelime oldu.
Nasılsın demeyi nasıl da basitleştirdik oysa..
Insan hali aklı selim bir birey olarak bu sorunun cevabını artık veremiyorum bile. Kimlere ne akıllar verdim, kendime uzanmayan ellerim hep başkalarına uzanıp iyileştirirken ben meğerse karmakarışıkmışım. Mutluyum, misssler gibi bir hayatım var, hep istediğim kendimle kalmak canım ne isterse onu yapabilmekti..öyle de..ama öyle gibi değil de..Yani kendime dönüp baktığımda verebilecek hiçbir cevabım yokken 6 sene önce yazdığım metnin öznesi olmaktan çıkmışım gibi..
Hep bir savunma mekanizması aktivasyonu var gibi bende. Kendimi hep cesur bulup başkaları tarafından bu yönümle takdir edilirken kendimi korkak bulduğum kendi maddemin sıvı halindeymişim gibi. Kimyada bilirsiniz maddenin sıvı halinin belirli bir şekli ve hacmi yoktur. Tanecikleri en düzensiz ve yüksek enerjili hâlidir. Düzensizim ben..
Belirli bir şeklim yok çünkü herhangi bir yere bir insana bir title a bir amaca ait hissetmiyorum.
Belirli bir hacmim yok çünkü benimle birlikte dolan kalbimin tam merkezinde yer kaplayan bir adam bir sevgi bir doluluk hissi yok. Konu adamlar değil..henüz değil..
Taneciklerim düzensiz çünkü yolumu kaybetmişim gibiyim..Yolum oysa ki tek yön gibi.
Yüksek bir enerjideyim çünkü içimde biriken duyguların gözenek basıncı çok yüksek..
Her an her saniye o büyük patlamaya bir adım daha yaklaşıyorum. Inan ki buna izin versem bütün atomlarımı serbest bıraksam her şey daha net olacak. Çünkü atomların serbest kaldığı ortamda yani kimyada (mona)tomik halin bir önemi yoktur, DOĞADA BİLE hayatta kalmak için molekuler halde olman gerekir. Varsa içinizde bir kimyacı düzeltsin belki tutunurum bir nötrona.
Bir atomun başka atomlarla kimyasal bağ oluşturmadığı ortamdayım ben ya da o ortamın ta kendisi.
Buraya bu metni atmak istedim çünkü korkuyorum bir sonraki halime Plazma ya dönüşmek üzere gibiyim..
Plazma: Atomların elektronlarını kaybettiği, yüksek enerjili iyonize gaz halidir.
Plazmalar elektromanyetizmaya kolektif tepki veren elektrik yüklü parçacık topluluğudur ve düşününce son beş yılımı elektromanyetizmaya adamış biri olarak patlama öncesi elektronlarımdan arınmak üzere gibiyim.
Bilmem ki ben de yeni bir doğal plazma örneği olarak literaturede yer alır mıyım. Belki de daha serbest bir hale geçiş yapsam sana ve kendime, birbirimize yeni bir Güneş sistemi olurum. Kendimize ait olan bir evren vardır belki, ben korkmasam..Korkmak değil belki de kaçmaktır bu. Vardır belki benim de sevip söyleyemediğim şarkılar, düşler..Vardır belki bir adam benimle molekuler yapıya geçiş yapabilecek..
Ama Thomson Atom Modeli gibiyim ben sanki..Dedim ya karmakarışık..Belki de o kadar karışık değildir. İçerde bir yerlerde dolaşan dağınık negatif yüklü elektronlarım var benim..travmalarım demem tecrübelerim, hislerim, gördüklerim, bana hissettirdiklerin.
Bir adam mesela..yani yok ama diyelim bazı adamlar ve bu adamlar bir soy gaz gibi. Kendi yörüngesinde tamam, kendi kabuğu dolu, hiçbir şeye, hiç kimseye ihtiyacı yokmuş gibi duran. Helyum gibi.. asal, dingin, dışarıya kapalı. Ben ona değdim, değdim fakat bağ kuramadım. Çünkü bağ kurmak için bir tarafın bir şey vermesi, diğerinin almaya açık olması gerekir..oysa o ne aldı ne verdi. Sadece var oldu yanımda, ben onun çevresinde elektronlarımı savururken o sabit durdu. Aktivasyon enerjisini hiçbir zaman aşamayız ki biz onunla. Belki çarpışmalarımız yetersizdi, belki yönelimimiz yanlıştı, belki de ortam sıcaklığı hiç tutmadı..Hangisi bilmiyorum ama tepkime başlamıyor. Reaktanlar olarak kaldık ikimiz de, hiçbir ürün vermeden. Ya da dedim ya ben sadece korktum..ya da kaçtım..
Şimdi düşünüyorum da..belki de mesele hiçbir zaman doğru adamı ya da atomu bulmak değildi. Belki mesele ben kendi içimde bağ kuramazken, dışarıdan birinin gelip beni molekuler hale getirmesini bekledim. Oysa hiçbir kimyacı bunu yapamaz, kendi elektronlarını kendin yerleştirmeden. Önce kendi yörüngelerimi doldurmam lazımdı sanırım, kendi kabuğumu tamamlamam.. Ben de öyle yaptım her ne kadar sıvı halim ile plazma halim arasındaki o ince çizgide olsam da..
Ben elektromanyetik dalga kuramlarında elektronlarımı serberst bırakmaya çalışırken..sadece manyetik aslında bu adamlar..çünkü baştan söylüyorlar. "Ben seni üzerim" diyen adamın dürüstlüğü var bir yerde, belki de dürüst ama kuramıyorsun o kımyasal denklemi..Uzaktan bakıyorsun..kaç diyorsun kendine, kaç. Ama kaçmak için önce durman gerekiyor, durunca da yakalanıyorsun zaten. O çekim öyle bir şey ki..mantığın "red flag" diye bağırırken bir yanın "ama belki" diye fısıldıyor. İşte o "ama belki" var ya, en pahalıya mal olan cümle o. Çünkü onu duyduğun an çoktan bir adım atmışsın demektir, yani galiba..
Sonra kaçardım ben..Şimdi sıvı halde iken bu akışın içinde stabil kalıyor gibiyim..
Söylüyorum kendime, söylemeye çalışıyorum ya da..belki bu sefer öyle değildir. zaten yeterince karmakarışık sıvı haldeyken suyu iyice bulandırmayayım diyorum kendime. Sonra karşıma geçiyor, bakıyorum su çoktan bulanmış.
Ve haklıyım, su çoktan bulanmış oluyor. Ben daha "acaba" derken o çoktan içine karışmış oluyor zaten. Sonra bakıyorsun, ne kendinde kalabiliyorsun ne onda.
Hepinizin o ilk haftalarında olan o tuhaf hafifliği var ya..her mesajın bir heyecan ile gibi geldiği, telefonun her titremesinde içinin titrediği o dönem..insanı yanıltan da o aslında. Çünkü o evrede herkes en iyi halini sunuyor, herkes vaat ediyor, herkes "ben farklıyım" , "buradayım seni düşünüyorum" diyor. Sonra rutin başlıyor, gerçek başlıyor, ve o vaat edilen şey bir buhar gibi uçup gidiyor üstümüzden. Geriye sadece bir önceki halimizden daha yorgun iki serbest halli atomlar kalıyor.
Bilmem ki belki de kimse molekuler kalmanın formülünü bilmiyor çünkü kimseye öğretmediler. Bize hep başlangıçları anlattılar..ilk buluşmaları, ilk sarılmaları. Ama kimse "üçüncü yılın yedinci ayında o adam seni hâlâ neden sevecek" sorusunun cevabını vermedi. Çünkü cevap yok belki de..ya da cevap o kadar sıkıcı ki kimse anlatmak istemiyor. Sabır, tekrar, aynı insanı her gün yeniden seçmek, küçük küçük tamir etmek..hiçbiri film sahnesi değil. Belki de bu yüzden bu kadar çok insan başlangıçta kalmayı seçiyor, sürekli yeniden başlıyor..çünkü ortası zor, ortası emek, ortasında kimse yok.
Kimyayı hiçbir zaman sevmedim ben bu yüzden. Hatta Lise 2 de bir sayısal öğrencisi olarak karnemde kimyam 2 idi. Inanabiliyor musunuz IKI..Ne zaman organik kimyaya geçtik ben hem keyif aldım hem de sınıfta en iyi oldum. Çünkü ben her işin organik halini severim. Zaten sonra sonra da bu organik kimya kimliğime yapıştı petroller doğal gazlar derken ortalık alev aldı.
Ben evet ben daha çok maddenin içeriği ile ilgileniyorum..Yüzeydeyim aynı zamanda en derinde..Konu Moleküler Kimyaya gelince hep sınıfta kalıyorum çünkü moleküllerin nasıl çalıştığına, şekillerine, atomların nasıl bir araya gelerek molekül oluşturabildiğine hala anlam veremiyorum..
Şimdi ben bu denklemi çözer miyim yoksa plazmaya mı dönüşürüm bilemiyorum.
Nothing more than a "how are you" from someone who cares..
There are thousands of ways to ask someone how they are. Saying "how are you" is a bland cluster of words you utter every morning when you wake up at home, at that office you never want to set foot in, at the market, and throughout the entire day whenever you switch yourself into auto-reply mode.. While thousands of scenarios could be written for the answer, "how are you" has become — out of habit, who knows — a question with only one acceptable response.. It makes even the person who claims "I never lie" lie without noticing. Because no one is always well, and no one can stay well.. And on the other side, most of the time, no one truly wonders how the other is. Asking "how are you" was really just a new kind of hello. It stopped being about checking in, thinking about someone, wondering — and turned into a word that carries no emotional weight, one we no longer even bother to put a question mark after.
How easily we simplified saying "how are you".. ..
Saying "how are you" used to mean being able to ask "how do you feel." At least that's what I used to say, until six years ago.. As a sane individual in this human state, I can no longer even answer this question myself. All the wisdom I dispensed to others — my hands that never reached toward myself always reaching out to others, healing them — while it turns out I was a tangled mess. I'm happy, I have a wonderful life, what I always wanted was to be alone with myself and do whatever my heart desired..and so it is..but somehow it doesn't quite feel that way..When I turn and look at myself, I have no answer to offer, as if I've stopped being the subject of the text I wrote six years ago..
There seems to always be some defense mechanism activating inside me. While I always found myself brave and was praised by others for that very side of me I find myself a coward, as if I'm in the liquid state of my own matter. In chemistry, you know, the liquid state of matter has no fixed shape and no fixed volume. Its particles are at their most disordered and highest-energy state. I am disordered..
I have no fixed shape, because I don't feel like I belong to anywhere, to any person, to any title, to any purpose.
I have no fixed volume, because there's no man, no love, no sense of fullness occupying the very center of my heart, filling up alongside me. The issue isn't men..not yet..
My particles are disordered because I feel like I've lost my way..And yet my way seems to be one-direction only.
I'm at high energy because the pore pressure of the feelings accumulating inside me is too high..
Every moment, every second, I'm taking another step toward that big bang. Believe me — if I allowed it, if I set all my atoms free, everything would become clearer. Because in an environment where atoms are free that is, in chemistry the (mono)atomic state holds no significance; even IN NATURE, to survive, you must exist in a molecular state. If there's a chemist among you, please correct me — maybe I'll cling to a neutron.
I am in an environment where an atom forms no chemical bond with other atoms — or I am that environment itself.
I wanted to drop this text here because I'm afraid..I feel like I'm about to transition into my next state: Plasma..
Plasma: a high-energy ionized gas state in which atoms have lost their electrons.
Plasmas are clouds of electrically charged particles that respond collectively to electromagnetism — and when I think about it, as someone who has devoted the last five years to electromagnetism, I feel like I'm about to shed my electrons just before the explosion.
I wonder if I, too, might enter the literature as a new natural plasma example. Maybe if I transitioned to a freer state, I'd become a new Solar System — for you, for myself, for each other. Maybe there is a universe that belongs to us — if only I weren't afraid.. Maybe this isn't fear at all — maybe it's running away. Maybe I, too, have songs I love but can't bring myself to sing, dreams I never speak.. Maybe there is a man who could transition into a molecular structure with me..
But I feel like I'm the Thomson Atomic Model..A tangled mess, like I said.. Maybe it's not that tangled, actually. Somewhere inside me, scattered negatively-charged electrons drift around — I won't call them my traumas; they are my experiences, my feelings, what I've seen, what you've made me feel.
A man, for instance..well, there isn't one, but let's say certain men — and these men are like a noble gas. Complete within their own orbit, their own shell already full, looking like they need nothing and no one. Like helium..noble, still, sealed off from the outside. I touched him, I touched him but I couldn't form a bond. Because forming a bond requires one side to give something, the other to be open to receiving..but he neither received nor gave. He simply existed beside me; while I flung my electrons all around him, he stood still. We could never overcome the activation energy, him and I. Maybe our collisions were insufficient, maybe our orientation was wrong, maybe the ambient temperature never held.. Which one, I don't know — but the reaction won't begin. We both remained as reactants, yielding no product. Or — like I said — I just got scared..or ran away..
Now I think about it..maybe the issue was never about finding the right man, or the right atom. Maybe the issue was that, while I couldn't form a bond within myself, I waited for someone from outside to come and bring me into a molecular state. But no chemist can do that — not unless you've placed your own electrons yourself. I think I first had to fill my own orbitals, complete my own shell.. And I did, in fact — even though I'm on that thin line between my liquid state and my plasma state..
While I was trying to set my electrons free within electromagnetic wave theory..these men, actually, are only magnetic..because they tell you from the very start. There's a certain honesty in the man who says "I will hurt you" — maybe he's honest, but you still can't build that chemical equation.. You watch from afar..you tell yourself, run, run. But to run, you first have to stop — and the moment you stop, you're already caught. That pull is something else..while your reason is screaming "red flag," some part of you is whispering "but maybe." That "but maybe" right there — that's the most expensive sentence there is. Because the moment you hear it, you've already taken a step, I suppose..
I used to run, back then..Now, in my liquid state, I seem to stay stable within the flow..
I tell myself, or try to tell myself..maybe this time it's different. While I'm already in this tangled liquid state, let me not muddy the water further, I tell myself. Then I come face to face with him, and I see — the water is already muddied.
And I'm right. The water has already turned. While I'm still saying "I wonder," he has already mixed himself in. Then you look up, and you can stay neither in yourself nor in him.
You know that strange lightness everyone has in those first weeks..the phase where every message arrives with a thrill, where your insides tremble at every buzz of your phone..that's what fools you, actually. Because in that phase, everyone presents their best self, everyone makes promises, everyone says "I'm different," "I'm here, I'm thinking of you." Then the routine begins, reality begins, and that promised thing evaporates off us like vapor. What remains are two free-state atoms, more tired than they were before.
Maybe no one knows the formula for staying molecular because nobody taught it. They always told us about the beginnings..the first meetings, the first embraces. But no one ever answered the question: "In the seventh month of the third year, why will that man still love you?" Maybe there is no answer..or maybe the answer is so dull that no one wants to tell it. Patience, repetition, choosing the same person all over again every day, mending things in small, small ways..none of it is a movie scene. Maybe that's why so many people choose to stay at the beginning, starting over and over again..because the middle is hard, the middle is labor, and there's no one in the middle.
I never loved chemistry, for this very reason. In fact, as a science-track student in my second year of high school, my chemistry grade on my report card was a 2. Can you believe it — a TWO.. The moment we moved on to organic chemistry, I both enjoyed it and became the best in the class. Because I love the organic version of everything. And later it stuck — this organic-chemistry identity stuck with me, and what with the petroleum and the natural gas, the place caught fire.
Yes — I'm more interested in the content of matter.. I'm on the surface and in the deepest depth at the same time.. When it comes to Molecular Chemistry, I always fail — because I still can't make sense of how molecules work, their shapes, how atoms can come together to form a molecule..
So now I don't know — will I solve this equation, or will I turn into plasma.
