İnsanların gözünde çok gezen bir portrem olduğunun bilincindeydim fakat öyle değildi.Evden çıkmıyordum hatta odamdan salona bile geçmiyordum. Kafamı sadece yani elimden geldiği kadarıyla okuluma odaklamıştım ama içimde hep bir huzursuzluk vardı. Belki de ben hiçbir zaman işime, kariyerime aşık olan bir birey olamayacaktım. Düşlediğim hayat bu değildi, biliyordum ama bu yolun başından dönemedim belki dönmek için çaba bile harcamadım. Bu sebepten ben gerçekten aciz biriyim. Çok çalışıyordum ama düzenli çalışmıyordum kaldı ki üniversite öğrencisi dediğin son güne son haftaya yayan insan modeli olmuştur her zaman. Belki benim düzenli çalışmaya, diğerlerinden daha farklı bir yöntem oluşturmaya ihtiyacım vardı bu gerçeğe yeni ayabildim.Yakın çevremin de bu kötü duruma etkili olduğunu düşünüyorum belki de en başından kendim gibi mühendis adayı arkadaşlar edinseydim daha hırslı ve daha net biri olabilirdim. Alabileceğim ders kalmadı hepsini geçtim fakat bizim okulumuzun çok saçma bir sistemi var şöyle sistem sana diyor ki senin ortalaman 1.8 i tutmadan ben seni bir üst sınıfa geçiremem.Fakat sen zaten mezun olmak için 2.0 ortalama istiyorsun bırak insanlar dört yıl boyunca bunun bir çaresine baksınlar.Bu durum gerçekten ben dahil okulda ki bir çok insanın en büyük problemi. Yalnız olmadığımı biliyorum ama bu beni tatmin etmiyor.1.8 söyleyince ne kadar küçük bir sayı oysaki ama ben katiyen ulaşamıyorum.
Vizelerim iyiydi. hiç çalışamadım ama finallere. yani ederi kadar çalışmıştım çünkü artık her konuya hakimdim ve bu konu beni bayıyordu. Muhtemelen benim sınavlara karşı bir fobim var inanılmaz geriliyorum ve bildiğim her şeyi unutuyorum.Belki sizde de bu problem hakimdir.Sanki bütün geleceğim bir bir akıp gidiyor avuçlarımdan. bütün ideallerim bir bir yerlere döküyor, ipi kopup yerlere dağılan tesbih gibi. Keşke bir sen kalsan yanımda yeter aslında biliyorsun. baştan dizerim tek tek. ama şimdi yapamam. yaşamaya bile yok ki mecalim. yeni bir yaşam kurmaya olsun. okulum desen bitecek gibi değil. zaten böyle giderse bitirecek vaktim de olmayacak. Direniyorum çünkü kendime başarısızlığı asla yediremiyorum. Çok başarılı bir geçmişim varken talihsizlik sonucu bu başarılarımdan mahrum kalmaya başlamıştım ve bir daha asla geri sahip olamadım.
Artık boğazıma dizildi her lokma. zor çiğniyor, zor yutuyorum. kusasım geliyor yuttuktan bir an sonra. boğuluyor, boğuluyorum. Hiçbir şey yolunda gitmiyor, başarısızım ve aslında her şeye sahip olabilecekken her şeyi ellerimle itiyorum. yıllarca beklediğim sendin. yine bekliyorum. beklemeye devam edeceğim. zaman akıyor usulca. ve gürül gürül.. kulaklarımı sağır edercesine bağırıyor zaman. gelirsin diye dayanıyorum inan. yoksa bitireceğim, and olsun. Eşyalarımı bile toplamadan gideceğim artık.Bütün bu olanların hayırlısını dilemekten yıldım. Samimi bir şekilde şunu söylemem gerekirse ben gerçekten artık tükendim.
No comments :
Post a Comment