Bir Hayal

Daha ne kadar kötü olabilir diyorum, beni kötü duruma düşürenler acı eşiğine dayayanlar iyiye gittikçe ben kötüye gidiyorum, kaybediyorum.Sevgimi, başarımı, yazma gücümü, hayal yeteneğimi...Bu böyle olmamalıydı diye kendimi didikliyorum. Ne uyuyabiliyorum ne de uyanık kalabiliyorum. Sabahın yedisine doğru göz kapaklarım ağırlaştığından değil evdekiler beni bütün gece uyudu bilsinler diye güç bela uykuya dalıyorum.Etrafımda bulunan insanlar beni sağlıklı görsünler diye kendi benliğimi unutur oldum. Rolüme kendimi o kadar iyi kaptırdım ki ciddi sağlık sorunlarım varsa bile ki var, bütün hepsini unutur oldum.Sağlıkla ve huzurla nefes alan biri değilim. Bu insana öyle bir yük veriyor ki gökyüzü ciğerine batıyor. Artık anlatmak istemiyorum, yazmak istemiyorum çünkü bu öyle bir acı ki kendimi tam anlamıyla ifade bile edemiyorum. Toparlanabilirim elbet her insan gibi ama izi kalır. Acıdan hareket etmeyi ihmal eder oldum. Yakında bütün vücudumun ödemlerle dolacağı kaygısına da bulaştım.Anlatamam artık zaten anlatmakta istemem ya da bilmiyorum neyi anlatacağımı ama hayatımda yolunda gitmeyen şeyler var işte hem de sürüyle, içeriğinin pek bir önemi yok. Gözlerimi kapattığımda en kötü en acı anıma gidiyorum. Eskiden böyle olmazdı hayallerim vardı her gece bir önceki geceden apayrı olan fakat artık hayallerin bile bana iyi geldiğini düşünmüyorum.Kurulacak hayal kalmadı belki de. İtiraf etmem gerekirse bir yıla yakın bir süredir her gece uyumadan önce hayalime koyduğum -hayali- biri vardı. Onu istediğim eve koyuyor, istediğim karakterde oluşturuyordum tıpkı sims oynar gibi ama ne olursa olsun o hep benim oluyordu, benimle oluyordu. inanın bu bana çok iyi geliyordu. Onun hayali ile uykuya dalıyordum ve gözümü açtığım her yeni sabahta, bir gün o hayalin gerçek olacağına inanıyordum. Fakat artık bu böyle değil. Hayalim beni öyle güzel terketti ki gözlerimi kapatmaya korkuyorum. Benim artık bir hayalim yok, kalmadı.

Benim güzel bir dünyam yok. Benim artık dünyam bile yok.