en büyük eksikliğimi her planımda senden başka kimse yüzüme, gönlüme tokat gibi savurmadı.sanki ben böyle olsun istedim.her şeyin sorumlusu benmişim gibi sonuçlarına her defasında katlanan benim.çünkü bu kapıdan çıkıp giden, mücadele eden benim.sen hayatın kör yanısın bu yüzden anlamanı beklemem hata.yine olsun be Simge, olsun bu da olsun diyebiliyorum sadece.
Katlanıp, yutkunuyorum. Hayallerimi ve planlarımı kalan sağlara bırakıyorum.
çünkü ben eksiğim, sıra benim sıram değil.nasıl baş edebilirim ki değil mi?
tamam ben yerimi biliyorum.payıma düşen yine susmak.susarım mühim değil.
zaten bir beklentim yok, bırakmadınız ki.böyle de devam ederim sorun değil.
bana sunulan bu hayat da umutsuz vaka kalsın,ne olacak sanki.elbette her yolun sonu ölüme çıkmıyor mu?orda eşitiz ve yolun sonunu biliyorum en azından o bana dert değil.
yok sadece dargınım, önemli değil
herkes dargın, hepimiz kırgınız
ben biraz daha fazla sadece
toparlanır mıyım?
toplanma ihtimali varsa bile dağınık kalmayı tercih ederim
zaten her fırsatta dağılıyor, boşa emek.
teşekkürler.
edit: eksik kalmasam da yine aynı şeyler olurdu.çünkü yazgı dedikleri olay tam olarak bu.eksikliğim kırmasa başka birinin fazlalığı kıracaktı.
No comments :
Post a Comment