İsteksizce,

Bugüne kadar kazandığım en lanetli şey Kaybetme Korkusu oldu.Kimi elimde tutmaya calissam kaydi, kayarken kimileri öldü kimileri sadece gitti sonuç olarak hep benden gidildi.

 Bütün anlamların bittiği , kelimelerin yerini gözyaşlarının ve haykırışların aldığı sinsi hayatın oyunu ölümler.Hiç ummadığın anda, bazen gelmesin diye beklediğin anda, bazen de gelmesini isteyip kendini ona sürüklediğin anda bakarsın ki dayanmıştır kapına.Artık bir kere gelmiştir azrail dönüşü var mıdır bilinmez..Ruhunu sinsice, gelecek olaylara bakmadan geride kalanları düşünmeden çeker o yıllanmış bedeninden. Ruh artık Yaradanın yanındadır .Bir elveda bile diyemeden çekip gitmektir.

Hayat bana öyle bir kazık attı ki canını canıma katan tek desteğimi benden habersizce bir gece alıp gitti hemde ben uykudayken hemde rüyalarımda onunlayken, rüyalardan gecenin sessizliğinde çalan kapılardan telefonlardan nefret ediyorum bu yüzden.Ölümün alacağı var sanki benimle,

Bomboş kaldım hiç bir şey sahip olmak istemiyorum çünkü gelenler kalıcı değil,

Hayat bokunu çıkardıkça çıkarıyor, ölümü peşine taktı mı adam tarar gibi tarıyor,

 elimde tek kalan annem eger ki onu da benden alırsan hayat, sana hayatı zindan ederim lan !! Herkes seni bırakır gider başka hayatlara şimdi yapman gereken tek şey SEVDİKLERİME NEFES ve HUZUR VER!