insanların geçiciliğine inanmaya başladım. yanında olmayanı var olmuş kabul etmiyorsun zaten, edemiyorsun. ve bir süre sonra herkesle aynı şey oluyor. zaman, farklı istekler, farklı beklentiler, farklı şehirler,bazen farklı semtler olması bile yeterli. bahaneler çok fazla. ama artık istemiyordum o kadar da basit. birinin hayatında hiç istenmeyen kişi oldunuz mu bilmiyorum, hah öyle mi o zaman tamam görüşmeyiz olur biter diyip kolayca gidemiyor ama insan. gurursuzluk diyenler olmuştu, ben sadece sevdiğim birini kaybetmek istemiyorum diye düşünmüştüm. sonunda kaybeden tabii ki ben oldum. insan artık onu sevmeyen birinin hayatında, sarhoş olup arayabileceği bir telefon numarası kadar bile yer edinemiyor bazen. zamanla unutuluyor diyebilmeyi çok isterdim ama zamanla sadece kolaylaşıyor galiba. aynı şeye binlerce defa üzülmekten bıkıyorsun, aynı insanın ne kadar üzdüğünü anlatmaktan vazgeçiyorsun. geriye üzülmekten de vazgeçmek kalıyor.

ama bazen biriyle olan anılarınıza tutunabilmek için tek yol üzülmek oluyor.

anımsıyorsun

defalarca

saniyelerce

sonra yine sabah oluyor ve anılar dondurucuda.