Onuruyla Yaşayan Koskoca Bir Çınar

Bugün yine babalarımızın, babamın günü.Hızla akıp giden zaman karmaşası içinde acılarımız ne unutuluyor ne de geçiyor.Zaman sadece alışmayı öğretiyor.Bu defa bu özel günde konuyu çok dallandırıp babamı ne kadar özlediğimden bahsetmeyeceğim.Babamı ne kadar çok sevip özlediğimi her fırsatta dile getiriyorum zaten özel bir güne ihtiyacım yok bunun için.Ben bu gece size bazı şeyler konusunda farkındalık yaratmak için sesleneceğim.

Babamı 2008 de umulmadık bir şekilde, kabullenmesi mümkün olmayan acı bir olayla kaybettim.Üzerinden yedi yıl geçti ama hiç geçmedi.Gönül isterdi ki böyle olmasın.Umarım söylediklerimi acıtasyon olarak algılamaz kimse.Çünkü inanın öyle değil acınacak bir durumda değilim hepimizin başına gelebilecek,gelen şeyler.Kimileri babalarını yaşarken bile öldürebiliyor.Dünyanın bin bir türlü hali var.Önemli olan karşılaştığımız bu durumlara gerekli sabrı gösterebilmek.Ölüm nankör bir olgu, ilk zamanlar koymuyor ama zamanla farkediyorsun gerçeği, yokluğu ve yalnızlığı.Keşke hiçbirimizin başına gelmese ama düzen böyle.

Yedi yıl öncesine kadar teknolojinin bu kadar gelişmediğini anımsadım az evvel.Babama dair somut pek fazla şey biriktirmediğimi farkedince üzüldüm gerçekten çok üzüldüm.Çok iyi hatırlıyorum o sıralarda kameralı telefonlar yeni çıkmıştı işte düşük çözünürlüklü böyle şimdi ki gibi her anını kaydedemediğin kameralı telefonlarla idare ediyorduk.Fotoğraf makinesiyle insan her anı yakalayamıyordu.Diyorum ki babamı bir gün kaybedeceğim gerçeğine uyanık olsaydım eğer onunla bol bol fotoğraf çekilirdim.Onun her anını, şimdilerde o yokken yaşayabilmek için kayda geçerdim.Elimde olsaydı nefes alışlarını bile saklardım.Birini kaybedince yaşatabilmek, yeniden hissetmek çok zor çünkü.Sevdiğimiz birini kaybedince ilk olarak onun sesini unutuyormuşuz ve bir daha net olarak anımsayamıyormuşuz.Hakikaten de öyleymiş babamın sesini ne acıdır ki ne kadar zorlarsam zorlayayım hatırlayamıyorum.Bilseydim teknolojiyi o zamanlar daha hayırlı bir iş olarak kullanıp babamın sesini kayda alırdım, onu videoya çekerdim.Bilemiyor insan işte, başa gelmeyince akıl edemiyor.Benim bile ölümünün üzerinden yedi yıl geçince aklıma erdi bu tür şeylerin ne kadar değerli olduğu.

Şimdi yapmam gereken bir şeyler var annem yanımda sağlıkla ve huzurla nefes alıyorken onunla bol bol zaman geçirip her anımızı kayda almak gibi.

Sözüm babalarına hala vakit varken sarılma şansı olanlara, koşun sımsıkı sarılın.Başınıza iyi şeyler de gelecek kötü şeyler de ama siz fırsatınız varken bol bol sımsıkı sarılın babalarınıza.Fotoğraflar çekilin, uzun süreli video kayıtları yapın, birlikte yürüyüşe çıkın, maçlara gidin.O uyanması çok meşakkatli gelen pazar kahvaltılarına uyanın ailecek vakit geçirin.Elinizdeki teknoloji harikalarıyla gereksiz işler peşinde koşmayın annenizi babanızı kardeşinizi ve hatta ananenizi dedenizi bol bol çekin.Babalarınıza zıt düşmeyin paylaşın.Ailenizden asla utanmayın,dimdik gururla onlara sahip olmanın ne kadar güzel bir his olduğunu herkese duyurun.Yalnızca anneleriniz kutsal diye babalarınıza haksızlık etmeyin onlar da kutsal hatta daha fazlası.Bir annenin size verebildikleri bazen bir yere kadar yetebiliyor, babanın yokluğu emin olun hiçbir şeyle baş edemiyor.

Bugünün üzerine söyleyebileceğim bir tek şey var bu gece Özledim demekle başlayıp öldü demekle son buluyor ve sen arasına milyonlarca sözcük sıkıştırabiliyorsun.

Ne kadar çok pişmanlık ve keşkeler var oysaki..

Keşke, binlerce kez KEŞKE ! KEŞKE !