DROOPY DOG

Mutsuz değilim ne bilindik bir acım var ne de ortada kalışlarım.Sadece tek bir kaybedişim var, o da kabuk bağlayan kanatmadıkça kanamayan yaram hepsi bu.Ne platoniğim, ne de mecnun.Derslerim kötüydü ama toparlanır elbet.Kafamı en çok yorduğum şey şu kahrolasıca okul fakat onu da sevmeyi deniyorum bu aralar.Tanıdık üzüntüleri belirsiz mutluluklara tercih ediyorsun demişti biri. Aslında vazgeçersem kendimden de vazgeçerim gibi geliyor diye sevmeyi bırakamamıştım ben daha doğrusu onu hayatımda bulundurmayı. Ama yetindiği birinden başka bir şey olamıyorsanız birine ve ne kadar sevdiğinizi anlatmak için ne kadar üzüldüğünüzü ölçü alarak alıyorsanız, bir önemi olsun diye yaptığınız her şey yaptığınız güzel bir şey olmaktan öteye gidemiyorsa, tutunmaya değer ne kaldığını sorgulamak zorunda kalıyorsunuz.Bilahare, insanın çok yanlış birinden çok emin olması kadar kötü bir şey yok. Bir anlamı olduğunu düşündüğüm her şey benim kafamdaki kadardı. Şimdi her şeyi düzeltmek için aynı şarkıyı kaç defa dinlemem gerektiğini bulmaya çalışıyorum. Sırf onunla paylaştım diye nelerden vazgeçmem gerektiğini düşünüyorum. Benim sevdiğim şarkılar, benim yazdığım yazılar ve benim aldığım kitaplar. O da okudu diye yeniden okuduğum kitaplar. Müşkülpesent birine hayatımda yer vermek bana nefes almayı unutturuyordu. Uzaklaştım, ruhumu avladım ve içinden sıkıştırarak zorla da olsa seni çıkardım.Bazı kırıntıların kalmış sadece yeni birilerine engel.Hayatımda yeni bir insan istemiyorum.Beni bilirsiniz bunu sevgili manasında söylemedim hiçbir zaman zaten sevgili ve türevlerine kafa yormuyorum ama giden(ya da gönderdiğim) benim hayat arkadaşımdı.İnsan kaldığı yerden devam edeceği yeri onsuzken yaşamayı yediremiyor sadece.Arkadaşımı yolluksuz yolladım ben, ya acıkırsa? Hoş bulur o bir yolunu,giderken cebine alelade bir kaç cümle sıkıştırıverdim,çöp diye atmıştır diye düşünüyorum onu.Zira okusaydı besbelli kalmalı sevmeli bir kaç isteğim yazıyordu.Okumamış.Binmiş kara trenin son vagonuna açmış kitabını geziyor kendi nezdinde.Bileydim kitabına sıkıştırırdım arzularımı, hayallerimi, varlığına müşrik olduğum bir kaç geceyi.Ama çok geç..Kendimi çok yüksek bir binadan atmışta ölmemiş gibiyim.Seviniyor muyum, üzülüyor muyum meçhul.