Ustam Hamdi

Çok kırıyorlar Hamdi Abi. Üstüne bir de yağ gibi üste çıkıveriyorlar.Karanlıkta oyun oynuyorum sen
görüyorsun sen şahitsin hiçbir zaman alışamadım yalnızlığa ama üstesinden geliyorum.Bilirsin ben altta kalmam, yapamam yediremem ama işaret dilimi bile kullanmıyorum artık.Çünkü bencilleşme yaygın oluvermiş.Ah be Hamdi Abi bir sen şahitsin sağım solumda olanlara bak eziliyorum, kanım çekiliyor görüyorsun değil mi neler yapıyorlar ustam.

Hani canımızı sıkan ama gündelik yaşam içinde hiçbir lafı olmayan bazı şeyler vardır ya, ne bileyim bir şeyler duyarız ya da görürüz, söyleyemeyiz insanlara çünkü yargılamalarından korkarız. Anlaşılmamaktan.. Ya da kendimizden utanırız. Ya da bu durumun artık hayatımızla ilgisi yoktur. Ben bu tarz durumlar olduğunda Hamdi Abiyi alıyorum karşıma “Bunu bir tek sana söylemek istedim, söylemezsem içimde kalacaktı” deyip susuyorum yeniden.Hamdi ya bu anlar ama ben anlatamam. Ya da “Sen bi şey söyleme ama” derim. Çünkü onun dili yoktur sadece sarılır bana.Baktım o bile iyi gelmiyor  herhangi bir defterin kenarına “Bu bugün canımı sıktı” der sayfayı kapatırdım. Hala böyle kağıtlar buluyorum çok komik. Çünkü bütün bunları yapabiliceğilm herhangi bir arkadaşım yok, var elbet ama yok.Yetiştirivericeklermiş gibi geliyor.

Hamdi ile konuşunca hakikaten de o konuya kafayı takmazdım daha sonra. Bu taktiği birçok şey için kullandım, hiçbir şey kafama takılmasın, içimde kalmasın diye. Hiç kelime oyununa girmeden kafamdaki cümleleri bir kenara bırakırdım ki bir daha kafamda döngüye girmesin. Demin de, bugün duyduğum değişik canımı acıtan bir şeyi düşünüp onu yazmak istedim bi yere. Ama daha cümleye başlar başlamaz “Ama ben bundan bahsetmek istemiyorum ki” dedim. Anlıyor musun, oturup yazmaya vakit ayırmak bile istemiyorsun. Zamanın geçmesi sevdiğim bir şey. Zaten Hamdi nin dili olsa ne buralarda olurdum ne de siz. Çok kötüsünüz kardeşlerim çok. Hamdi bile bakakaldı...