birini yaratalım.

"sen" diye biri olsa. afaki biri. kafamda kuruyorum bunları. yanına gitsem. şu bok gibi geçen günlerin üstüne benim kimseyle konuşmak istemediğimi bilsen, susmayı çok sevdiğimi bilsen. ben şöyle omzuna şu durmadan ağrıyan başımı koysam. bi avucun yüzümde bi avucun avuçlarımda dursun öyle. şakaklarımı öpersin arada bir. insan bu kadar sıradan bi sevgiyi bile özler mi? özledim ben.

sen farket düşüncelerimi, kaçış içerikli sözlerimi. sen bil. biri bilsin. her şeyi, her şeyimi tek başıma bilmekten nefret ediyorum. sen bil.

yanına gideceğim bi “sen” olmayınca kopuk uçurtma gibi saatlerce sürdüm eve girmemek için.

"sen" diye biri olsa. şimdi şu balkonda bi kahve içsek bi sigara yaksak yanına. "çok bunaldın bu ay, üst üste geldi hep. pazar günü bi yerlere kaçalım gidelim. değişiklik olsun, kafan dağılır azıcık" dese. "gidelim" desem.

"sen" diye biri olsa. serinliklerde yüzüne baksam, gözlerine.

başım dönüyor çok.

kıtalar var sen diye yarattığım karakterle benim aramda, epeyce bir zaman farkı.
meridyenler yürüyor üzerime ama bana seni getirmiyorlar.
Gözlerimi kapattığımda yanımdasın.
Dünyanın bir ucunda, hiç görmediğim bir ülkenin, hiç bilmediğim bir evinde,
Yatağındasın.
Aslına bakarsan ben geceye gözlerimi kapatırken sana güne ayansın.
Rüyalarımda dokunuyorsun bana, kokunu bırakıyorsun yastığıma.
Sonra sabah oluyor, uyanıyorum.
Sen uyuyorsun
Ben
Bekliyorum.