..Derviş gibi Aptal gibi Tapar gibi

Bazıları anlıyor gibi gözüküyor, kimisi anlamadığı için gururlu ve kimisi anlıyor. Ne kadar anladığı tartışılıyor, sonuca gidilmiyor.

“Ne kadar çok?” diye sorduğunda, kollarını açıp gösteremiyorsun eskisi gibi. Gitti o zamanlar. Eskiden olsa, çocuklaşırdın. Çocuk halinle.

Ulaşılamamak için gözlerini kapatman yetmiyor, kapatman gereken bir telefonun var artık. Uçak modunu sınavlar dışında kullanmaya başlıyorsun.

O kadar hassassın ki, en ufak bir şeyde gözlerin doluyor, senin suçun değil, gözlerin öyle bir doluyor ve seni öyle bir inandırmışlar ki güçlü olduğuna, önünü göremiyorsun. Hiçbir yaptığını beğenmeyecekler.

Güçlü değilsin.

Ne yaptığına her zaman karışacaklar, söyleyecek sözleri hep olacak.

Herkesi tanımak zorundasın. Herkese sevdirmek zorundasın kendini. İç yalnızlığına bile karışacaklar yoksa, bırak sevsinler seni.

İnsanın içine karışıyorlar. Nasıl olacak o iş?

Aptal, zeki yerine tercih edildiğinde üzüleceksin. “O kaybeder.” Neyi kaybediyor o? Söyleyin bana.

Seçenekleri olan insan hiçbir zaman kaybetmez.

Daha iyisini, kötüsünü, güzelini, çirkinini seçmek onun elinde. Neyi kaybedecek?