Insan hiç bir şey yaşamadığı, sayacak olursan bir elin parmaklarını bile geçmeyecek kadar az gördüğü, hatta hakkında hiç bir şey bilmediği birini nasıl özleyebilir ki?
özlüyor işte. Bazen kendini kaybedip deli gibi özlüyor hemde. O gün onun için günlerden pazartesi değil O- oluyor. Hatırlamasa bile kokusunu özlüyor mesela. Sesini, bakışını öpüşünü duruşunu özlüyor. Hayalini bile kuramayacak kadar az hatırladığı gülüşlerini özlüyor. Izlemeyi özlüyor insan, orada öylece durup O’na bakmayı özlüyor.
“Nesini özlüyorsun?” diye sorsalar hiç bir cevap veremeyecek de olsa özlüyor insan. Oluşunu özlüyor belki de sadece. Varlığını özlüyor. Özlemek istiyor buna ihtiyacı var , ne yani olamaz mı ?
Zaman desen çare olmuyor, sayılan günler sanki gittikçe uzuyor.
Beklemek her gecen gün daha da zorlaşırken, en önemli sınavın varken, uykun varken , uykusuzken yürürken kısaca nefes alırken..
hakkında hiç bir şey bilmediği birini her şeyden çok özleyebiliyor işte.
Aslında mesele ne biliyor musun
Inanınca yapabiliyor, isteyince sevebiliyor, sevince özleyebiliyorsun.
iyi uyusunlar.
No comments :
Post a Comment