Hadi ben büyüdüm, öyle o kadar kolay sallanamam salıncakta, geçemem zincirlerden, kayamam kaydıraktan. Okul çıkışlarımda parka gidemem. Ama bütün çocuklar mı büyüdü?


Tatillerde sabah 8’de salıncakta sallanmaya giderdim ben. Ne kadar yükseğe çıkarsam o kadar hayalim vardı. Kuzenim, yeterli hıza ulaşırsam dördüncü boyuta ulaşabileceğimi söylerdi. Bir çocuk için salıncaktan daha güzel bir şey düşünemiyorum. Anaokulundan çıktığımda yağmurlu havalarda bile parka giderdim ben ellerim morara morara o demirleri babamin ellerini tuttugum gibi tutardim.

Şimdi niye bu kadar az park var?

Nerde o çeşit çeşit kaydıraklar, niye gördüğüm her park küçültülmüş anlamıyorum. Hadi ben büyüdüm, hiç mi 2005 doğumlu çocuk yok? Onlar bilgisayarda Counter Strike mı oynuyorlar?

Onlar salıncağa binmek istemeyecekler mi hiç üşüdüklerinde bile, hayal kurmak için özel yerler bulamayacaklar mı kendilerine? 8 yaşında cep telefonu mu alacaklar; bu çocuklar mesaj çekerken mi hayal kuracaklar? Kaydırakta hızlarını ayarlayamayıp popo üstü düşemeyecekler mi kuma, ağlamayacaklar mı?

Dengeli olmayı öğrenemeyecekler mi tahterevalliden?

Nereye gitti bu parklar; peki var olanlar neden bu kadar boş, paslı ve renksiz?

Hadi ben büyüdüm, salıncaklarda hayaller kurdum; diğerleri ne yapacak şimdi? Bugs Bunny izlemeyen bir nesil geliyor. Aman aman. Salıncaksız büyüme mi olur, kafam almıyor. Şimdiki çocuklar anlayamayacakları ölçüde şanssız olacak.