PLASTİK.

Kapılarını kapatırsın ona, ya da kapatmak zorunda kalırsın. Bazen Facebook’undan silip onun hayatına dahil olmamak gibi bir şeydir gitmek, bazense görsen bile kafanı çevirmek, yanında olsan da uzaklarda tutmak kendini.

Bile bile ondan uzak durmaktır gitmek çoğunlukla. Kötü hissettiğinde onun bir gülücüğüyle düzelebilecek durumları kendi kendine susturmak ve “Ben de başarabilirim” demektir. Akşam sahilde eğlenen insanları gördüğünde çağırmak için telefonu eline alamamak ve “Gel kendi eğlencemizi yaratalım” diyememektir. “Onu özlüyorum” dememek için kalbinin seslerini bastırmaktır ve hatta her türlü sosyal aktiveteye girip yalnız bir an geçirmemeye çalışmak. “Onun olduğu yerlere gitmem” derken ortak arkadaşlarınızla bulaşacağınız bir günde içten içe “Belki O da gelir” ümidiyle daha güzel giyinmektir. Ama susmaktır en nihayetinde. Susmak. İçinde kopan her şeye rağmen ona karşı güçlü görünmeye çalışmak. Hiçbir şey yapmıyor gibi görünmek için her şeyi yapmak.

Sen onsuz devam ederken, o de sensiz devam etsin istersin. Ama bilemezsin belki o sadece devam ediyordur: Senli ya da sensiz değil. Büyük ihtimalle de gayet iyidir “sen yokken”. Gözlerini ona kapamanın sebebi budur işte. Onu unutana kadar kendince yazdığın bir senaryo: “Beni özlüyordur, hayatına geri istiyordur” Bunun doğru ya da yanlış olması umrunda değildir ama unutana kadar akıl sağlığını koruduğu kesin. Yeter ki gerçekten uzak olsun

O yüzdendir işte, bir arkadaşıyla mutlu resimlerini görürken “Ama benim bıraktığım gibi kalmamış” demek. Gözlerini kapatırsın ki bıraktığın gibi kalsın. İstersin ki evden çıkmasın, güneş almasın. Sanki cansız, nefes almıyor, plastik gibi. Ona ait hiçbir şeyi duymak istememenin sebebi budur işte. Unutmaya çalıştığın son halidir eğer değişirse sen de değişirsin; işler karışır. Sensiz de iyi olması ağır gelebilir.

Napıyordur bensiz?

Feridun Düzağaç der ya hani: “Bilmem, hiç bilmek istemem, hatta düşünmem”

CUT.