Pink Floyd – Wish You Were Here

İstediğin kadar cümle kur, istediğin kadar üzerini ört her şeyin. Gözünden ırak olduğu sürece gönlünden de ırak olacağına inandır kendini. Hatta başar. Unut

Ama buna engel olamazsın.

Sen sağlam durmaya çalışırsın. Bazen yorulursun. O minicik zayıflık anlarında, hani betonlardan açan çiçekler gibi, bir cümle çıkıverir ağzından. “Nasıl da isterdim burda olmanı”

“How I wish, how I wish you were here”

İşin kötüsü anlatamazsın da nasıl istediğini

“We’re just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year running over the same old ground”

Hala “biz” diye kurduğun cümleler vardır en derine gömdüğün

“What have we found? The same old fears.”

‘Belki birbirimizden bu kadar uzak olmasaydık aynı korkuları stabil tutmazdım içimde. Sen korkularımı iyileştirebilirdin’ gibi bir fikir geçer kafandan 

“Wish you were here”

Buruk bir gülümsemeyi beraberinde getirir, “Keşke burda olsaydın” demek. Bu bir pes etme cümlesi değildir aslında. Bazen geçmişi en sevdiğin filmi izler gibi izlersin ve anılara selam durursun. Bu bir zayıflık cümlesi değildir aslında. O an gözlerini bir saniyeliğine bile olsa kaparsın sımsıkı, gözlerini açtığında gelsin diye. Burda olmasını aslında hiç istemesen bile, bazen, 1 saniye kadar bile olsa istersin eskisi gibi yanında olmasını. Şarkı bittiğinde kurduğun o cümleden vazgeçersin.

Wish you were here